“Cenâb-ı Hak nefse demiş ki: “Ben neyim, sen nesin?”

Nefis demiş: “Ben benim, Sen sensin.”

Allah Teâlâ nefse azap etmiş; onu Cehenneme atmış, sonra yine sormuş.

O demiş:

“Ene ene, ente ente. (Ben benim, Sen sensin)”

Cenâb-ı Allah, nefsi ne ile cezalandırırsa cezalandırsın o bir türlü enâniyetten vazgeçmemiş.

Sonra, Allah açlıkla azap vermiş; yani nefsi aç bırakmış.

Açlıktan kıvranan nefse yine sormuş:

"Men ene? Ve mâ ente? (Ben kimim, sen nesin?)”

Bu defa nefis demiş:

“Ente Rabbiye’r-Rahîm, Ve ene abdüke’l-âciz.”

Yani, “Sen benim Rabb-i Rahîmimsin. Ben senin âciz bir abdinim.”