Yakmayan Güneş



Bir ağustos gününde misafir olduğum ilçede bir arkadaşımla buluşarak gezmeye gidecektim. Etrafı pek tanımadığım için en uygun buluşma yerinin otogar olacağını düşündüm. Arkadaşımı bekletmemek için evden biraz erken çıktım, yürümek istedim. Mevsim yaz, bir de öğle sıcağı olunca otobüs bekleme yerindeki sandalyeye oturdum. On yaşlarında bir çocuk elinde boya sandığı ile sağa sola bakıp müşteri arıyordu. Otobüsün kalkış zamanı henüz gelmediğinden bekleyen yolcular vardı. Çocuk onlara yaklaştı.

"-Amca boyayayım mı?"

"-Hayır!" dedi adam.

"-Kaça boyuyorsun?" dedi ardından. "Ne verirsen amca." dedi âdetâ yalvarıyordu. Adam oralı değildi:

"-Peki, boya bakalım…" dedi isteksizce. Çocuk hemen boya kutusunu yere indirdi ve naylon terlikleri adamın ayağına verdi. Boyayacağı ayakkabıları eline aldı, adamdan birkaç metre ilerisinde gölge bir yer bulup oturmaya hazırlanırken adam sert bir şekilde:

"-Hayır!.." dedi, "Gel şuraya otur!.." Çocuk itiraz edemedi, zaten zor râzı ettiği bir müşterisini kaçırmak istemiyor olmalıydı.

Ama tam öğle vakti, güneş tepemizde tüm sıcaklığını hissettiriyordu. Çocuk gayr-i ihtiyârî başını gökyüzüne kaldırdı. Baktı, baktı… Sanki nasıl dayanacağım dercesine elini başına götürdü. Şapkası da yoktu. Çâresiz oturdu, boya kutusunu açtı, minicik elleriyle. Âdetâ bir usta edâsıyla ayakkabıları boyamaya başladı. İşte tam o sırada gök yüzüne sadece o çocuğa yetecek kadar bir bulut geldi ve ona gölge oldu. Çocuk işine daldığından güneşi unutmuştu. Gölge de bir süre sonra kayboldu. Oysa gökyüzü o kadar açık ve bulutsuzdu ki…

Bu olayı, güneşte elbisesini yamayan ve onun ısısından son derece rahatsız olan Hazret-i Ömer'e, güneşin ferini kaybederek rahatsızlık vermemesine benzettim.

Çocuk hiçbir şeyin farkında değildi. Kim bilir, öksüz veya yetim miydi? Belki de âilesini geçindiriyordu. Bilsek de, bilmesek de, farkına varmasak da, Allâh Teâlâ her zaman gariplerin yanındaydı...

Boyacı çocuk, ayakkabıları getirip adama verdi. Acaba ne kadar verecek diye karşısında uzun bir süre bekledi. Adam gayet ağırdan alıyordu, ayakkabılarını giydi. Eli cebine o kadar geç uzandı ki; bana asırlar gibi geldi, isteksiz isteksiz çıkarıp verdi. Çocuk yeni bir müşteri bulma arayışıyla sağa sola bakarken elimle işaret ettim, yanıma geldi. Benim ayakkabılarıma baktı:

"-Teyze bunlar boyanmaz." dedi.

"-Hayır yavrum, ben onun için çağırmadım" diyerek eline biraz harçlık tutuşturdum. Şaşırdı. Birkaç adım attıktan sonra teşekkür edebildi. Kalabalığın arasında kaybolup rızkını aramaya gitti.



Bir Ölüm Rüyasi



Bir zamanlar bir yerde Allah'ın bir veli kulu yaşardı. Temiz kalpli, ihlaslı, safça bir mü'mindi. Her gördüğünü iyiye yorumlar, Allah'a çok tevekkül ederdi. Bir kötülük, bir çirkinlik görse iyi tarafından alır, "Bunda bir hikmet vardır" diyerek gönlünü hoş tutardı. Her şeyin iyi yönünü görür, gülleri devşirir, dikenlerle hiç ilgilenmezdi. Yaratandan ötürü yaratılanı hoş görür, onlara güler yüzle nasihat ederdi.

Müslümanların kıskanmasına aldırmaz. Onlara karşı yine hüsn-ü zan ederdi. Şeytanı ve nefsini tam ve katıksız düşman bilir, Allah'a sığınırdı. Nefsinin hücumlarına karşı iman kalesine girer, elden geldiğince ona karşı silahlanırdı.

Açıktan küfrünü açıklayanlara, Tevhid'i bulmaları için dua ederdi. Hayatı nurlu, gönlü sürûrlu has bir kuldu. Kur'an-ı sıkça okur, ayetleri anlamaya çalışırdı.

O gün yine nafile oruca niyetlenmişti. Dûha namazını biraz erkence kılmış, şehrin dışına doğru yürüyüşe çıkmıştı. Çevre duvarlarının dışına ağaç gölgelerinin sarktığı eski mezarlığa doğru yürüdü.



Kabristana girdi. Fatiha ve ihlası okudu. Bunu da, ebedi ikamegâhlarında yatanların ruhlarına hediye eyledi.



Koyu gölgeli bir ağacın altına oturup alnında biriken terleri mendiliyle sildi. Derin bir tefekküre daldı. Mezardakilerin hallerini düşünüp, onlar için kaygılandı. Yüreğine ılık bir şeyler aktı, gözleri yaşardı.



Sevgili Peygamberimiz kabir konusunda ne buyurmuştu? "Kabir, ya cennet bahçelerinden bir bahçe ya da cehennem çukurlarından bir çukurdur."



Şimdi burada yatanlar acaba hangisinde?



Acaba bunlar dünya hayatında neler yaptılar? Nasıl inandılar, nasıl yaşadılar? Şimdi cennet bahçesinde zevk mi ediyorlar, yoksa cehennem çukurunda azap mı çekiyorlar? Bir meraktır kapladı içini...



Bu eski mezarlıkta kimler yatıyor? Zengiler, fakirler, iyiler, kötüler, zalimler, günahkârlar...



Sonra yaşadığı zamanı düşündü... Hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için çalışanları, mazlumlara eziyet eden zalimleri, vatan, millet, bayrak diye halkı uyutanları, bankalarındaki hesaplarını kabartabilmek için herşeyi mübah sayanları düşündü.



Bir lokma için çöplük karıştıranları, televizyonda gördüğü sanatçı(!)lara ilah muamelesi yapanları, sırf okumak için gittikleri okula; senin giyinişin, kılık-kıyafet yönetmeliğine aykırı diye umudunu o okula bağlamış kızları okula almayan zihniyeti, dininin gereği giyindiği için okuluna alınmayan kızları, alkolün ve uyuşturucunun batağına düşmüş gençleri, ekranlarından fuhuştan başka birşeyin gösterilmediği televizyonların yöneticilerini düşündü... Allah'ım aklıma mukayyet ol! Sen ki duaları kabul edersin. Bizleri Rasulullah'ın (s.a.v.) sancağı altında toplananlardan eyle!..



Senin dininin gereklerini yerine getirmeyenler, bu hayatın sonunda hesap yok zannediyorlar. Oysa Üstad Necip Fazıl Kısakürek bir şiirinde:



"Bu hayatın sonunda hesap yok mu zannettin sen?



Lokantanın garsonu bile; 'hesap lütfen' diyor.

Sen nasıl olur da; bizlere herşeyi bahşeden, sen...



Hesap sormazsın?..



İlahî onları affet, onlara hidayeti nasip et."



Ya Rabbi! Çok sürmeden beni de buraya getirecekler. Benim halim ne olacak? Her nefis ölümü tadacaktır. "Ölümün acısı üç yüz kılıç yarasından fazladır." buyurulmuş. Ben nasıl dayanacağım?



Şeytan son anda bana musallat olursa ben ne yaparım? O zaman halim nice olur. Kabir hayatı, sonra diriliş, hesap-kitap, mizan-terazi, sırat, cennet, cehennem...



Gelen iki meleğe nasıl hesap vereceğim? Onların sorularına cevap verebilecek miyim?..



Bu düşünceler içindeyken uyku bastırdı. Başını yaşlı ağacın gövdesine dayadı. Dualar mırıldanırken gözü dallara, yapraklara kaydı. Sanki o yapraklarda ölmüş insanların isimleri vardı. Onları okumaya çalıştı. Uyku iyice bastırdı. Gözleri kapandı. Derin bir uykuya daldı.



Rüyasında mezardakileri gördü. Güyâ kendisi de ölmüş, orada bulunan kabir arkadaşları hâl diliyle kendisine bir şeyler anlatıyorlardı. Geriye dönüşü olmayan dünya hayatlarını, çaresizliklerini, nasıl aldandıklarını, halen hayatta olanlara nasıl gıpta ettiklerini, kendilerine fırsat verilse ve dünyaya dönseler sırf Allah'ın (c.c.) rızası için nasıl yaşacaklarını, hepsini, hepsini...



Sonra kabrin içinde en çok feryatların, iniltilerin geldiği kabrin sahibine sordu:



- Arkadaş halin nedir? Neden en çok azap sana çektiriliyor?



Kabirdeki şöyle cevap verdi:



- Ah!.. Aman... Halimi hiç sorma. Ben dünya hayatında Allah'a (c.c.) şirk koştum. Her günah affolunur, benim günahım affolunmaz.



- Anladım...



Sonra ana-babasına karşı gelenlerin, katillerin, intihar edenlerin, zulüm yapanların, zina yapanların, içki içenlerin, faiz yiyenlerin, kumar oynayanların, iftira atanların, riyakârların, münafıkların, rüşvet yiyenlerin, yetim malı yiyenlerin, sihirle uğraşanların, avret yerini açanların, karşı cinse benzeyenlerin, ilmiyle âmil olmayan alimlerin, hatta sattığı süte su karıştıranların hayatını dinledi. Çektikleri azaba tanık oldu.



İçi sıkıldı iyice. Çıldıracak gibi oldu. Sonra duyduğu kuş sesleriyle, hissettiği ve tarif bile edemediği eşsiz korkularla kendine geldi..



- Ya sen ey mevta! Nedir tüm bu güzelliğin sebebi? Seni görünce içim açıldı, gönlüm rahatladı. Senin yerinde olması ne kadar isterdim. Belli ki cennete namzetsin. Seni bu makama çıkaran nedir? dedi.



- İmandır kardeş, iman.



- Nasıl yani?



- Ben dünyadayken "La ilahe illallah Muhammedürresullah" lafzını tam manasıya anladım, layıkıyla iman ettim, ibadet ettim.



Allah'ım bu güzelliklerini hepimize nasip et, düşüncesi içinde diğer cennetlikleri; zekat verenleri, oruç tutanları, namaz kılanları. Allah'ı (c.c.) çokca zikredenleri ana-babasına hürmette kusur etmeyen evlatları, iyiliği emredip kötülükten nehyedenleri. İffet sahibi insanları, şehidleri, ehl-i takva sahiplerini dinledi. Onlara yapılan izzet-i ikramı gördü. Onlara gıpta ile baktı.



Bizim Allah dostu rüyasında kabir aleminde dolaşırken gelen gürültülerle uyandı. O kabristana yeni bir ölü getirilmişti. Kalabalık bir cemaat vardı. Ölüyü kabre koydular. Üzerini toprakla örttüler. Yasin, tekasür, ihlas, fatiha surelerini okuyup dua ettiler. Ellerini yüzlerine sürüp kabristandan ayrıldılar. Kabrin başında ölenin oğlu, kardeşi, bir de imam kaldı. İmam ayağa kalkıp:



- Ey Ahmet oğlu Hasan! diye üç kere bağırdı.



Dünya üzerinde bulunduğun inancı hatırla. O da şudur: "Allah'tan (c.c.) başka ilah olmadığına, Muhammedin (s.a.v.), Allah'ın (c.c.) Rasulü olduğuna, senin Rab olarak Allah'a (c.c.) Din olarak İslam'a, Peygamber olarak Hz. Muhammed'e (s.a.v.) razı olduğuna dair şahitliğindir." dedi...



Artık imamın ve yanındakilerin işi bitmişti. Son kez kabre bakıp çıkışa doğru yürümeye başladılar.



Kendisini halen rüyada zannediyordu ki; karşıdan gelen imam:



- Hey! Mübarek kalk ne yatıyorsun? sözleriyle irkildi ve birden ayağa fırladı.



- Sen kimsin? Ben nerdeyim? Öldüm mü? dedi..



İmam tebessüm ederek:



- Korkma, dünyadasın. Güneşin altında mezarlıkta uyumuşsun. Az önce bir kardeşimizi ahirete uğurladık. Uyuyacağına cenaze namazına iştirak etseydin, daha iyi olurdu dedi.



- Çok derin uykudaydım hocaefendi. Öyle rüyalar gördüm ki... Bende, ölmüş gibiydim...



- Hayırdır inşaallah. Nasıl olsa öleceğiz. Şimdi önce bir abdest al açılırsın. Sonra öğlen namazının vakti çıkmadan namazını kıl.



İmam ve yanındakiler kabristandan ayrıldılar. O ise halen gördüğü rüyanın etkisi altındaydı. Elinin tersiyle alnının terini sildi. Rüyasında bile cehenneme tahammül edememişken nasıl olur da yaşadığı hayatı cennete gidebilmek için harcamazdı...



İlahi! Bizi af ve mağfiret eyle. Rahmeti ve mağfiretini üzerimizden eksik etme.



Bizlerin canını Senin yolundayken al. Yoksa biz sorgu meleklerine nasıl hesap verir, kabir azabına ve cehenneme nasıl dayanırız?..



İlahi!.. Affet..



Şeytan da sizden şikayet etti



Peygamber Efendimizin Torunlarından ve Tasavvufun Toplayıcısı olan Abdül Kadir-i Geylani (K.S.) bir gün atının üzerinde giderken bir kaç talebesine denk gelir, talebeleri atının önünü keserek;" - Efendim şu şeytanın elinden napacamızı şaşırdık! Bize durmadan vesvese verip bizi kötü yola itmek istiyor........." gibi sözlerine devam ederlerken, Efendi Hazretleri onların sözünü keser ve; " - Evlatlarım, biraz önce de Şeytanla karşılaştım, o da bana sizi şikayet etti. Sizin talebeleriniz her türlü haltı yiyorlar, sonra da bunu bize Şeytan yaptırıyor diye suçu bana atıyorlar. Diye yakındı." der. Bunu duyan talebeler şok olur ve özür dileyerek hemen giderler.



Vay Halİne!!!



Halife Harun Reşid'in üvey kardeşi olduğu rivayet edilen Behlül Dânâ Hazretleri birgün etrafta kimse yokken, Harun Reşid'in tahtına geçip oturdu. Henüz birkaç dakika oturmamıştı ki, onu sarayın hizmetçileri gördüler. Hemen alelacele Behlül Dânâ Hazretleri'ni tahttan indirdikleri gibi bir de temiz dayak attılar... Bunun üzerine Behlül ağlamaya başladı. O anda Harun Reşid mak***** gelerek Behlül'ün ağladığını görünce, onun neden ağladığını sordu. Oradakiler Bühlül'ün büyük ve affedilmez bir hata eettiğini, yalnızca Halife'ye ait bir makam olan tahta çıkıp oturduğunu, bunun için kendilerinin de onu tahtan indirip dövdüklerini söylediler. Tabii Harun Reşid, Behlül'ün böyle ağlamasına üzülerek; Böyle bir sebebten dolayı adamcağız böylesine ağlatılacak kadar dövülürmü?

deyip, adamlarını azarladı. Bunun üzerine Behlül Dânâ Hazretleri Harun Reşid'e; Adamlarına kızmana gerek yok Ben, onlar beni dövdüler diye ağlamıyorum. Ben birkaç dakika tahta çıkmakla bu kardar dayak yedim, oysa sen hep tahta oturuyorsun. Bu durumda yarın senin hâlin ne olacak, kim bilir ne kadar dayak yiyeceksin diye düşündüm de onun için ağlıyorum, dedi. Bu sözler Harun Reşid'in gözlerini yaşarttı:



-O halde nasıl hareket edersem kurtulurum,onu söyle! dedi.Behlül Dânâ Hazretleri de şu nasihatte bulundu:



-Adaletle hükmet,kimseyi incitme.Millet senden memnun olup sana dua etsinler.Ancak o zaman kurtulursun.



ALLAH Haramdan Kaçanı Korur

Ünlü hükümdar Timur'dan sonra yerine geçen oğullarından Şahruh (XV. y.yıl) babasının tersine bilime ve bilgine değer veren, dindar, halim, selim biriydi. Bilginlerle oturup kalkmaktan zevk alırdı. Şahruh'un çevresindeki bilgin kişilerden biri de Nimetullah Efendi idi. Aynı zamanda evliyadan olan Nimetullah Efendi'nin dilinden düşürmediği



bir söz vardı: "Allah haramdan kaçanı korur" (Yani kişi haramdan kaçarsa Allah ona haram yedirmez, nasip etmez, demek istiyordu.)



Bu sözü sık sık tekrar eder, bununla biraz da hükümdar ve adamlarını uyarmak amacı güderdi. Şahruh da bunun her zaman mümkün olmayacağını, insanın bazen bilmeden de harama el uzatabileceğini ileri sürerdi. Şahruh bir gün sarayında özellikle Nimetullah Efendi'yi ağırlamak üzere bir ziyafet düzenledi. Başta hükümdar ve Nimetullah Efendi olmak üzere davetliler sofraya oturdular. Baş yemek kehribar gibi kızarmış bir kuzu çevirmesiydi. Herkes gibi Nimetullah Efendi de iştahla yiyor, yedikçe "Allah haramdan kaçanı korur" sözünü tekrarlayıp duruyordu. Hükümdar ve



adamları da bıyık altından gülüyorlardı. Nihayet yemek bitti. Şahruh Nimetullah Efendi'ye sordu:



- Allah haramdan kaçanı her zaman ve her durumda korur mu?



- Evet korur, haramdan kaçana Allah haram nasip etmez.



- Ama hocam seni korumadı, sende bizimle birlikte haram yedin.



- Hayır, ben haram yemedim haramı siz yediniz.



- Boşuna iddia etme hocam, sofrada yediğimiz kuzuyu benim adamlarım çalmıştı, hırsızlık malıydı o...



- Olabilir, size haramdı, ama bana helaldi. Hükümdar lahavle çekti:



- Nasıl olur hocam, çalınmış bir kuzu bize haram, sana helal?



Nimetullah Efendi sözünü bağladı:



- Eğer inanmıyorsanız, kuzunun sahibini bulun sorun...



Gerçekten hükümdarın adamları çaldıkları kuzunun sahibini buldular. Yaşlı bir kadındı kuzunun sahibi. Kuzuyu çaldıklarını, pişirip yediklerini itiraf ettiler ve parasını ödemek istediklerini söylediler. Kadın parasını almayı reddetti ve kendilerine beddua etti.



- Ben o kuzuyu parası için değil, bu havalide Nimetullah Efendi diye mübarek bir zat varmış, ona ikram etmek için yetiştiriyordum, diye açıklamada bulundu.