Affetmek



Nefreti asmanin tek yolu var: Affetmek. Baskalarini affettigimizde biz

özgürlesiriz. Nefret yasamdan zevk almamizi, insanlarin güzel yanlarini

görmemizi engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü degildir.

Salt kötülükleri görmek bir süre sonra süphe, depresyon ve umutsuzluk

denizinde bogar insani. Nefret dolu bir yasam mutsuz bir yasamdir.

Affetmek insani derinlestirir. Affetmek için insanin ruhsal ve zihinsel

olarak kendisini hazir hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir.

Kimsenin zorlamasiyla affetmek mümkün degildir.

Affetmek bir süreçtir. Birdenbire affedisler bile bir sürecin ürünüdür.

Affetmeyi seçtiginizde kimse size borçlanmayacaktir. Yani kosullu affetme

yoktur. Diger insanin da sizi affetmesini, degismesini veya sizin

istediginiz gibi olmasini beklemeyin.

Affetmek bir seçimdir. Amaci sizin rahatlamanizdir, sizin

özgürlesmenizdir.

Nefret duydugunuz kisinin yasiyor ya da ölmüs olmasi sizin affetme

sürecinde duydugunuz acilarin yogunlugunda bir farklilik yaratmayacaktir.

O acilar sizin acilariniz. Affetmek kolay degildir. Fakat özgürlesmek için

gereklidir. Çogu insan affetmenin nefret ettigi kisiyi suçsuz ya da hakli

buldugu anlamina gelecegini sanir. Oysa affetmek geçmisteki anilarin

boyundurugundan kurtulmak, yasamimizi kontrolü altinda tutmasina son

vermek demektir.

Affetmek o kisiyi sevmek degil.

Affetmek o kisiyle konusmak zorunda olmak degil.

Affetmek, o kisiyle iliskiyi sürdürmek degil.

Affetmek, o kisinin beklentileri dogrultusunda davranmak degil.

Affetmek o kisiyi kucaklamak degil.

Affetmek o kisiyi suçsuz bulmak degil.

Affetmek o kisiyi hakli bulmak degil.

Affetmek o kisinin verdigi zararlari telafi etmek için çaba göstermemek

degil.

Affetmek kirginligin, kizginligin, nefretin hapishanesinden özgürlüge

çikmaktir.

Affetmek artik aciyi hissetmemektir.

Yapilanlari zihinsel olarak unutmak zaten mümkün degildir.

"Duygusal unutma" affetmenin diger adidir.