߀n o Çocuk

Ben orucunu gözyaşıyla açan çocuk!

Ben Kafkasyalı,

Ben Urumçili,

Ben Karabağlı,

Ben Iraklı,

Ben Filistinli çocuk…

Azrail’le sınıf arkadaşı

Hayatı ölümün sırtına yükleyen çocuk

Yüreğim şefkate hasret



Uçak seslerine alıştığından beri

Gök gürültüsünden korkmayan,

Kanlı elbiseleri bayramlık diye giymiş

Sevgiden yoksul kalbine

Nefreti gül diye diken çocuk



Unutulmuşluğun coğrafyasında hüzünlü elleriyle

Mutluluk portresi çizen ,

Güllesi misket bombası,bebeği kaleşnikof

Oyuncağı sapan taşı olan çocuk.

Layık olamadığı umuda ,sırtını veren

Şiirlerin kan damlayan cümlelerinde kendine yer bulan

Esaretle yumruk yumruğa savaşan

Yer altı sığınaklarında

Allah’a yalvaran çocuk…



Geçmişin tozlu sayfalarında,

Geleceği yudumlayan.

Sahte umutlara bel bağlayan

Düşmanın gideceği günü iple çeken

Namazını kubbesi mermilerle delinmiş

Boynu bükük camilerde kılan çocuk

Yüzündeki gülücüğü serseri mayınlara kaptıran.



Ben;

O çocuk

Hani şu babasının koynunda

Şehadeti yudumlayan

Bir fotoğrafın karesine sığmayan çocuk..