Yalnızdın hep Ey Gülüm!

Babanı görmeden doğdun

Çocuktun anneni kaybettin

Yalnızlık nedir en çok sen bildin



Annenin saçlarını okşadığı günleri özledin

Hep geçmişe gidip,kendini onun kucağında bulurdun

Göz bebeklerindeki seni kuşatan şefkati

Ellerinde sana dokunan merhameti

Dudağından yanağına konan buseyi

Düşünüp tekrar tekrar hatırlardın tekliğini





Koşup oynarken”dikkat et”diye

Seni gözünden sakınan biri yoktu



bana ait

Gece üzerini örten

Acıkınca yemeğini yediren

Ağlayınca göz yaşlarını silen

Annen yoktu

Bizim sana çektiğimiz hasret gibi

Sende annene çektin

Bizim gibi…



Davanı yayarken de yalnızdın

Amcaların bile azgındı

Efendim sen hep tektin



Taifte sana atılan taşları

Yollarına dökülen dikenleri

Daha neleri..

Annen görseydi

Ne yapardı Ey NeBİ?



Ahir zamanda

Tekrar gelecek o güzide insan

Senin ümmetin olmak için

Şefaatine mazhar olmak için

Gelecek ya EY NEBİ

Çektiğin sıkıntıları duyarsa

Efendimize eziyet ettiler derlerse

Dayanır mı yüreği?

Benim yetimimi

Savunmasız yavrumu

Bunun için mi bıraktım?

Böyle mi yapacaktınız?demez mi?

EY YETİMLER YETİMİ…