ÖĞRETMENİME Sözlerin ışık bize,
Örneksin hepimize.
Saygı, teşekkür size...
Sevgili öğretmenim.
Sen bahçıvan, biz gülüz.
Çiçek açar büyürüz,
Aydınlığa yürürüz,
Sevgili öğretmenim.
İyiliğe el sensin,
Güzelliğe dil sensin,
Doğruyu öğretensin,
Sevgili öğretmenim.
Yolun sevgiden yana,
İçeriz kana kana,
Saygımız sonsuz sana,
Sevgili öğretmenim.
Rıfkı KAYMAZ
Ö Ğ R E T M E N İ M
Küçük bir çocukken geldik yanına,
Kucakladın bizi sardın canına,
Sevgiyi saygıyı kattık şanına,
Okuryazar olduk ilk öğretmenim.
Tüm bildiklerini bize öğrettin,
Millete faydalı bireyler ettin,
Kalemi kılıçtan çok keskinlettin,
Çareler ürettin sen öğretmenim.
Ödevler yaptırıp asıl talibe,
İmkân hazırlayıp her bir talep'e,
Feraset gösterip seçtin talebe,
Sanatkâr adayı hep öğretmenim.
Edebiyatla Din Tıp Filoloji,
Tarih Fizik Kimya ve Biyoloji,
İktisatla Sanat ve Sosyoloji,
Bilimden yelpaze sen öğretmenim.
İstikbale giden bilgi selinde,
Kitaplık dolusu her eserinde,
Derin ilim varken ana dilinde,
Neye başka talep var öğretmenim.
Vatan bir okulsa ilk nöbettesin,
İlim denizinde hep seferdesin,
Kutsal mesleğinle gönüllerdesin,
Benim de gönlümü al öğretmenim.
Saymakla tükenmez faziletlerin,
Zamanen ödenen o bedellerin,
Kıvancındır üstün talebelerin,
İftihar ediniz siz öğretmenim.
Atam sen de dahi bir öğretmendin,
Bütün yenilikler senin eserin,
Layık insanlarda bil şaheserin,
Büyük Atatürk’üm başöğretmenim.
Güngören 20.11.02 İSTANBUL
Zeki İ.KIZILIŞIK
ÖĞRETMEN
Sen bir öğretmensin
Öğretmektir bir tek emelin
Hiç sönmeyen bilgi fenerin
Karanlığı aydınlatır kalemin
Yıldız sen, ay sen, güneş sensin.
Sen bir öğretmensin
Bütün zorlukları yenersin
Bu yurdu diyar diyar gezersin
Hiç gocunmaz vazifem dersin
Gurbet sen, yol sen, yolcu sensin.
Sen bir öğretmensin
Çamurlu köy yolarında
Çile torbası boynunda
Bütün engelleri aşarsın sonunda
Güç sen, başarı sen, zor sensin.
Sen bir öğretmensin
Sivas’ın Gemerek’te
Şanlıurfa Siverek’te
Adım adım Anadolu’nun her yerinde
Umut sen, mücadele sen, uygarlık sensin.
Sen bir öğretmensin
Her mevsim açan bir çiçek
Çocukların birer kelebek
Kovanlara bal doldu külek külek
Çiçek sen, arı sen, petek sensin.
Sen bir öğretmensin
En şık kıyafetleri sen giyersin
Her sözü dilinde bal eylersin
Güzellikte yoktur bir emsalin
Moda sen, giyim sen, kültür sensin.
Sen bir öğretmensin
Bu Cumhuriyet senin eserin
Büyük Atatürk’tü ilk öğretmenin
Gönüllerdesin sen beşerin
İlke sen, inkılâp sen, irfan sensin.
Sen bir öğretmensin
Hakikatleri sen öğretirsin
Cehaleti mum gibi eritirsin
Karanlıklara aydınlıktır sesin
Eğitim sen, eğiten sen, eğitmen sensin.
BEN ÖĞRETMENİM ÇOCUKLAR
Ben öğretmenim çocuklar,
Unuttuğunuz yüzleriniz bende
Gülüşleriniz, gözleriniz,
Dolaştığınız bahçelerde kalan
İzleriniz bende.
Bazen sevgiyle dolu, bazen kırılmış,
Ama her zaman taze
O duygulu, sıcak, afacan,
Cana can katan sözleriniz bende.
Ben öğretmenim çocuklar,
Şimdilerdeki değil, eski sizlerle yaşarım,
Düşersiniz düşerim, koşarsınız koşarım.
İçimi bir tuhaf eder kan,
Sıyrılmış kollarınız, çizilmiş dizleriniz bende.
Unutmam hiçbirinizi,
Bininizi, on bininizi,
Kendiniz bile unuturken o günlerdeki kendinizi.
Ben görürüm, siz görmeden geçersiniz bazen,
İncinir o eski dost yüzleriniz bende.
Ben öğretmenim çocuklar,
Ayrılsam da sizinleyim sınıfta, bahçede, sokakta,
Hani arada bir kararırdı bakışlarınızda yeşil tahta
Benim de içim kararırdı o zaman,
O zaman benden kaçan gözleriniz bende.
Sizi yüceltmede sabırsızlanır titizlenirdim,
Taşardı sesim koridorlara, salonlara,
Kayar gibi olurdu altınızda sıra.
İşte o vurucu rüzgarda savrulan,
Uçuk benizleriniz bende.
Bu kardeşten kardeş, babadan baba adama
Ne oldu dercesine kesilirdi nefesleriniz.
Bırakır mıydım eksik kalsın sizde bir yan
Bilgiden, sanattan, insanlıktan...
O gün o çığlığı koparan sizlersiniz bende.
Ben öğretmenim çocuklar,
Usul usul, ince ince
Bereketli yağmurlar gibi yağmak isterim üstünüze.
Çalsın bütün ziller tepelerden, doruklardan
Yine bu gün son dersiniz benden...
Coşkun ERTEPINAR
SEVMEYİ ÖĞRETEN ÖĞRETMENİM
Bana, sevmeyi öğreten öğretmenlerim,
Siz bu bahçenin gülleri ben de neferim,
Elinizde meşaleler var, ben de fenerim,
Bana, sevmeyi öğreten öğretmenlerim.
Öğrenmenin hiç yaşı olmaz ki derdiniz,
Size hayret ediyorum, yok mu derdiniz,
Siz, bizlere, bütün bildiklerinizi verdiniz,
Bana, sevmeyi öğreten öğretmenlerim.
Sizleri annemle babam gibi seviyorum,
Siz gülünce gülüyor üzülünce ağlıyorum,
Hedeflerim, sizin hedefleriniz biliyorum,
Bana, sevmeyi öğreten, öğretmenlerim.
Öğretmenler Günü, sadece bir gün mü,
Benim için her gün, Öğretmenler Günü,
Yıllar geçse bile unutamam, güldüğünü,
Bana, sevmeyi öğreten, öğretmenlerim.
Yusuf Önder Bahçeci
ŞEHİT ÖĞRETMEN NOTLARI
Öğretmenim;
Nurlu ışıktan mühürüm,
Karanlığın alnında.
Nice kara saçlı geceler,
Benle kavuşur
Kavuşur aydınlığıma.
Bitmez benim baharım,
Toprak benim, tohum benim;
Sevgi ekerim gönüllere.
Her yeni gün yeniden büyür,
Taşar sevgim evrene.
Sel olur çağlar bu sevgi;
Edirne’den Ardahan’a
Fırat olur akar akar...
Susuzluk yangını Harran’a.
Öğretmenim;
Ağırdır yüküm.
Sabırdır, inançtır,
Aydınlıktır...
Bugündür, yarındır,
Yarına taşıdığım.
Öğretmenim;
Bingöl’de uzun hava,
Kırşehir’de bozlakım,
Aydın’da zeybek,
Bitlis’te halayım.
Bilmem daha anlatayım mı?
Sarıkamış’ta kar kızağında,
Mardin’in yolsuz bir mezrasında,
Bir yiğitlik öyküsüyken yaşamım,
Kahpe kuşunlar sırtımdan saplanır,
Zap suyuna dökülür ağıtlarım.
Şehitlik tutar beni,
Düşürmez yere yüreğimi,
Ama ne çare!
Yetim kalır çiçeklerim.
Öksüz kalır çocuklarım,
Ve ağlarken taşan gözleri
Bir Dicle olur...
Durmuş Ali ÖZBEK


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı ile Cevapla
