AGUESSEAU (Henri Francois D'), Fransa şansölyesi (Limoges 1668-Paris 1751). Lan-guedoc vekilharcı d'Aguesseau'nun oğlu, ve Anne Lefevre d'Ormesson'un kocası. 1690'da Paris krallık mahkemesinde savcı, 1700'de başsavcı oldu. 1717'den 185O'ye kadar şansölyelik yaptı, fakat birkaç kere (1710-1720 ve 1722-1737) yetkileri elinden alındı ve sürgün edildi. Jansenist terbiye almış bir gallikan olarak, Papalığın, Fransa'da çıkan meseleleri öncelikle yargılama yetkisini inkâr etti, ancak ülkedeki bütün kiliseler kabul ettikten sonra Papalığın buyruklarına uymanın mecburî olacağını savundu (Vineam Domini Papalık emirnamesi meselesi). Bundan başka, Papa'nın P. Quesnel'i mahkûm eden emirnamesini de reddetti ve yine Papa'nın Unigenitus emirnamesi meselesinde krallık mahkemesini Louis XlV'e karşı savundu; bununla beraber, 1720'de bu emrin kayda geçirilmesini emretti. Hukuk alanında reform yaptı ve üç meşhur emirname kaleme aldı; bağışlar üzerine (1731), vasiyetnameler üzerine (1735), vekâletnameler üzerine (1747); bunların birçok maddesi Fransız Medenî Kanunu'nda yer aldı. Büyük bir bilgin ve mükemmel bir yazar olan d'Aguesseau, tarih ve felsefe konusunda da eserler bıraktı.