AKALİM veya EKALİM çoğl. i. (ar. iklim, memleket, diyar'dan akalim). Esk. iklimler, memleketler, diyarlar: Dönsek mi bu aşkın şafağından / Gitsek mi akalim-i leyâle (Ahmed Hâşim).

— DEV. Akalim-i seb'a, yer yuvarlağının bölünmüş olduğu kabul edilen yedi iklimi.