Alaycı sıf. Alay etmeyi huy edinen, daima alay eden: Yüzüne her zamanki sakin, yarı alaycı tebessümünü taktı (A. H. Tanpınar). || İstihza eden, küçümseyerek eğlenen: îlk günleri ona karsı alaycı davrananlar yavaş yavaş soyunup dökünüp ona benzeyeceklerdi (F. R. Atay).