ALBERTUS MAGNUS Aziz, filozof ve bilgin (Schwabe^i'de Lauingen 1193'e doğr.-Köln 1280). 1931'de azizler sırasına geçirildi. Bazıları Bollstâdt kontlarından, bazıları da bir asker ailesinden geldiğini ileri sürer. 1223'te dominiken tarikatına girdi, eyalet balkanı oldu, Regensburg, Köln ve Paris'te felsefe ve ilahiyat okuttu; derslerine gelenler o kadar çoktu ki, açık havada, hâlâ kendi adını taşryan Maubert (Magister Alhertus'ün kısaltılmışı) meydanında ders vermek zorunda kaldı. Aquino'lu Aziz Tommasso'nun öğretmenidir ve ikisinin eseri arasında çok yakın ilişkiler vardır. E. Gilson, La Philosophie au Moyen Age (Ortaçağda Felsefe) adlı kitabında bu yakınlığı şöyle açıklar: «Onun muazzam ve verimli çalışması olmasaydı, bir fikir düzenleyicisi olan öğrencisi, en büyük çabasını bu fikirleri araştırmağa ayırmak zorunda kalacaktı.»

Albertus, Aristoteles'in eserlerinin tercümelerini Batıya getirmiş olan Araplarla hahamların çalışmalarını inceledi. Aristoteles'in felsefesini bütünüyle toparlayabildi ve bundan hıristıyan akidesi bakımından yararlanmağa çalıştı. İlme merakı ve tecrübî araştırmalarda gösterdiği çaba sonsuzdu. Kimya alanında önemli buluşlar yaptı (altının arıtılması, nitrik asidin madenlere etkisi, kükürt ve potasyum üzerinde araştırmalar, kaynaşma kavramı). Yürüyen, hattâ konuşan bir otomat insan yaptığı da söylenir.