ALEF i. (ar. calef). Esk. Hayvan yemi, ot, saman, yulaf: Kıllet-i alef ü kiyâh ile de vâbı ve me vâsi makalesinin halit ev âh oldu (Râşit).

— ÇEŞ. DEY. Alef olmak, yem olmak, öldürülmek: Ekseri telef ve şemsir-i akabgirâna alef olacak... (Naima). || Alef-i semşir, kılıç yemi, kılıcın tükettiği, öldürülen.