Alîye sıf. Yüce, üstün. || Bir şeyin en yüksek noktası, tepe. || Arabistan'da dağlık arazilere verilen ad. || Halvetî tarikatı şubelerinden birinin adı. || Kadın ismi: Âlîye iri, hülyadar, mai gözleriyle şiir okuyor (H. Z. Uşaklıgil).

— Klas. dil. Âlîye birçok Osmanlıca tamlamada âlî'nin müennesi olarak kullanılmıştır. Esk. Makamat-ı âlîye, yüce makamlar. || Me-kâtibi âlîye, yüksek okullar. || Tedrisatı âlîye, yükseköğretim. || Ulûmı âliye, yüksek dinî bilgiler.