ALİ SEYDİ BEY, türk dilci ve tarihçisi (Erzincan 1870-?, 1933). Mülkiye mektebi mezunu. Mutasarrıflık, valilik, mülkiye müfettişliği ve öğretmenlik yaptı. Doksandan fazla eseri vardır. Büyük bir kısmı mektep kitabı olmakla beraber özellikle tarih ve lügat kitaplarıyle fikir hayatımıza hizmette bulundu.

Mesâil-i Tabiiye (Tabiat Meseleleri) İstanbul 1889; Seci ve Kafiye Lügati, istanbul 1905; Seci ve Kafiye Lûgatına Zeyl; Defter-i Calatâl (Yanlışlar Defteri) İstanbul 1906; Muhtasar Güldeste-i Bedayi (Kısa Güzellikler Antolojisi) İstanbul 1907; Resimli Kamus-ı Osman'ı (Resimli Osmanlı Lügati) İstanbul 1907-1911; Tarih-i İslâm (İslâm Tarihi) İstanbul 1908; Sokullu Mehmed Pasa (İstanbul 1909); Tarih-i Islâmdan Birkaç Yaprak (istanbul 1909); Alemdar Mustafa Paşa (İstanbul 1911); Vezâif Nazariyesi Ü-zerine Mürettep Ahlâk-ı Dinî (Vazifeler Nazariyesi üzerine Tertiplenmiş Dinî Ahlâk) İstanbul 1911; Musahabat-ı Ahlâkiye (Ahlâkî Sohbetler) İstanbul 1913; Müsahabet-i Ahlâkiye ve Malumat-ı Medeniye (Ahlâkî Sohbetler ve Medeni Bilgiler) İstanbul 1917, eserlerinin en önemlileridir.