ALLELUİA i. (ibranice Halleluyah, Allah'a şükredelim'den). Yahudi dininden hıristiyan dinine geçen, zafer veya hamd ve sena ilâhisi.

— ANSİKL. Yahudiler, hepsi alleluia kelimesiyle başlayan bazı mezmurlara (CXIII'den CXVIII'e kadar) büyük hallel adını verirlerdi. Doğuda, alleluia, bütün yıl, hattâ cenaze törenlerinde bile kullanılırdı. Afrika'da ise, IV. yy. da, sadece pazar günleri söylenirdi. Latin kilisesinde, önceleri yalnızca yılda bir kere Paskalya'da okunurdu. Fakat, aziz Büyük Gregorius'tan sonra bütün yıl boyunca, hattâ cenaze törenlerinde bile söylenmeğe başlandı. Toledo'da toplanan IV. Ruhanî meclis, bunun cenaze törenlerinde, Papa Alexander İL de, Septuagesimus'tan Paskalya'ya kadar bütün âyinlerde okunmasını yasakladı. Bundan sonra alleluia dualarda bir nakarat veya mukabele haline geldi (ABA şeklinde).

— Alleluia adı verilen küçük dua, Kutsal Kitaptan alınan ve «alleluia» kelimesiyle başlayıp biten bir âyettir. Paskalyada bunun yerini çabuk söylenen bir dizi âyet almıştır.