AMBONi. (yun. k., «çıkıntı»). Eski kiliselerde koro bölümü yanında İncirin okunduğu ve vaızların verildiği yüksek kürsü.

— ANSİKL. Ambonlar koro bölümünün girişinde, koro maksaure'sı denilen alçak bölmenin iki ucunda simetrik olarak yükselirdi. İstanbul'daki Ayasofya ambonunun anıt büyüklüğünü, zenginliğini bir çağdaşı olan Paul le Silentiaire'in yazılarından öğreniyoruz. İstanbul müzesinde Selânikten getirilmiş bir ambon vardır: genellikle ambonların üzeri çizgiler ya da hayvan resimleri ile süslenirken (Ravenna katedralinde Agnellus ambonu), bunun üzerinde insan resimleri ile yapılmış bir süsleme görülür. Venedik'teki San Marco'nun ambonu (XI. yy.) iki katı ve üzerini örten küçük kubbesi ile doğu bazilikalarının âbidevî düzenlemelerinden esinlenmiştir. XII. yy. da güney İtalya'da, örneği Montecassino manastırında görülen, gene Bizans'ın zengin ve renkli süslemesine bağlı ambonlar ya geometrik biçimlerle (Salerno, Troia) veya Ravello'nunkinde (1131) olduğu gibi büyük, simetrik motiflerle süslenirdi. Pisa'da heykeltraş Guglielmo 1160'a doğru, mozaik zeminli, konulu motifleri taş sandukalardan esinlenmiş bir ambon yapmıştır. Burada lombardiyalı heykelcilerin etkisi kendini gösterir ve bu, Pisa'nın XIII. yüzyıldaki büyük vaiz kürsülerinin öncüsüdür. XIII. yüzyıldan sonra ambonlar in yerine mimber ve vaiz kürsüsü yapılmağa başlandı.