AMÎD sıf. (ar. tamd, zahmet vermek'ten tanıt d). Esk. Hasta. || Aşk derdinden hasta ve düşkün bir hale gelen.

— Dil bil. Arapçada camd kökü birçok anlama gelir. Bu yüzden aynı kökten çeşitli kelimeler türetilmiştir, meselâ «sütun koyma» sağlamlaştırma anlamında bir topluluğa önder olan, en çok sayılan [kimse]. || Başlıca, önemli nokta gibi.

— Tar. Amîd, Ortaçağ islâm devletlerinde bazı unvanlarda ve memuriyet isimlerinde rastlanan bir terimdir. önce Samanoğulları, malî ve idarî islerle uğrasan yüksek memurlara bu unvanı verdiler. Amîd el-mülk, amîd el-cuyuş gibi tabirler yüksek kademede bulunan memuriyet adlarıdır. Daha sonraları vezirlere de amîd et-devle, amîd el-din unvanları verildi.