ÂMÛZ sıf. (fars. ümükten, öğrenmek'ten ümüz). Esk. öğreten, öğrenmiş.

— Klas. dil. (Osmanlıcada âmûz kelimesi bazı arapça ve farsça kelimelerle birlikte, birleşik sıfatlar yapar.) Esk. Edeb-âmûz, terbiye veren, edep öğreten. || lbret-âmûz, ibret veren, ondan ders alınmasını sağlayan: Ne kadar ibret-âmûz, ne kadar hâtır-sûz idi (Ahmed Rasim).