ANLAM i. Bir işaretin, bir işaretler sisteminin, bir davranışın, bir olayın belirttiği, anlattığı şey, mânâ: Çok kullanılan her söz ağızdan ağıza geçtikçe anlamında az çok değişiklik olur (N. Ataç). Bir sembolün anlamı.

— DEY. Anlama (anlamına) gelmek, şu demektir, ondan bu anlaşılır yerine kullanılır.

— Fels. Bk. ANSİKL.

— Fonol. Anlam ayıran ses, ben, sen fen, gen, ten' kelimelerinin son sesleri -en, aynı olduğu halde, ilk sesleri b-, s-, /-, ş-, /- birbirinden ayrıdır. Bunlar gibi kelime anlamlarını ayıran seslere fonolojide anlam ayıran ses veya fonem denir.

— Istat. Anlam eşliği, verilen bir bilgiye gösterilecek güven derecesi. (Bu derece, ihtimali hesapla ifade edilir.)

— Leng. Bir kelimenin düşündürdüğü «eylerin tümü. || Anlam dereceleri. Bk. DERECE. || Anlam değişmeleri.

— Mant. Düşüncenin içeriği. Bk. ANSİKL.

— ANSİKL. Fels. Fenomenolojinin tarifi, anlamların varlıklardan ayrı olarak incelenmesidir. Fenomenoloji, mantık ilişkileri bakımından sadece anlamları değil, duyguları ve heyecanları da tasvir eder; ne var ki, bu duygu ve heyecanlar, duyulacak değil de anlaşılacak birer «katıksız olay» olarak ele alınır. Aynı şekilde sosyal kurumlar, dinler v.b. de, varlık sebepleri veya değerleri hakkındaki görüşler ve hükümler dışında, birer anlama konusudur. Bu açıdan ele alınınca, fenomenolojinin ilkesi şöyle özetlenebilir: her şeyi anlamak ve hiç bir zaman hüküm vermemek.

— Mant. Anlam kelimesi, özellikle Husserl'in Logisohen Undersuchungen'dt (Mantık Araştırmaları, 1900) ortaya koyduğu teori için kullanılır. Husserl, adcılık 1 tenkit eder ve mantığın konusu olarak düşüncenin «içerik» ini, yani «anlam» ını ileri sürer; bu anlam, özel bir alana, ideal bir düzene aittir. Bir terimin ayrı ayrı birçok görevi vardır: yaşanmış bir tecrübeyi bildirmek; bir kavramın içeriğini bildirmek; bir nesneyi göstermek gibi. Düşünce işlemleri arasında kimi sadece anlamı bildirir, kimi anlamı verir ve anlaşılırlığı mümkün kılar. Şu halde anlam verme niyeti mantıkî düşüncenin başlıca etkenidir.