ANSEFAL i. (yun. kephale, baş egkep-halos'Ğzn fr. encephale). Kafatası içindeki beyin ve yardımcı organlarının tümü. (Eşahl. TÜMBEYİN)

— ANSİKL. Ansefal diye, omurgalılarda kafatası içinde bulunan kısımların tümüne denir. Ansefal başlıca, beyin, beyincik ve ansefal berzahı veya beyin gövdesi'nûtn meydana gelir. Beyin gövdesinde de Varolio köprüsü denilen halkamsı çıkıntı ve omurilik soğanı yer alır. Ansefal berzahı, beyine beyin saplarıyle, beyinciğe de beyincik saplarıyle bağlıdır. Ansefalin bileşiminde bozmadde (hücre kısmı) ve akmadde (sinir telleri) görülür. Yer yer boşlukları da vardır:beyin yan ve orta karıncıkları, ansefal berzahında Sylvius kanalı ve dördüncü karıncık. Bu karıncık «sistemi, beyin-omurilik sıvısıyle doludur ve sistemin ansefal ile beyin-omurilik zarı arasındaki beyin çevresi bölgelerle teması Magendie deliğiyle sağlanır.