hasret beni yordun sanma

sancım diner elbet zamanla

kimbilir belki bir gün kurtulurum sonunda

o eski günlerden

o simsiyah nefessiz günlerden



hep ağlardım ben

o uyurken

hep saklandım ben

kendi dünyama



affet

nefret ettim senden



güneş hiç batmaz

güller solsa da

ateşler södükten sonra

artık çok geç



hep uyurdun sen

ben ağlarken

hep saklandın sen

kendi dünyana



affet

nefret ettim senden