Her gün aynı kederdeyim acısı var benim içimde bitmeyen cefanın sancısı var kalbimde her gün aynı kederdeyim acısı var benim içimde bitmeyen cefanın sancısı var kalbimde günlerimi derde boğup yıllarımı harcadınız rüyalarımı soğuk köşelerde bıraktınız gözlerimi doldurup hergece ağlattınız huzurumu yok edip beni kedere saldınız bu günlerim artık meteliksizlikten ibaret sayenizde ne gücüm kaldı nede gayret kafa dolu moral bozuk etmesemde hayret beni ben yapan her darbeniz olsun daha net aydınlığıma engel ekmeğime balta huzuruma ateş yüreğime kanca aklıma kavma zehiri damlatan oldunuz çok sağolun çok mersi varolun memlekette yurtsuz kaldım ellerim boş artık yabancı elediniz beni sersem yapıp hislerimi kaybettim her dertten keçıp gün doğar sandım ama güneş hepten batık çocukluğum sadece zamn harcamaktı aile ve huzur felan evet hepsi yalandı gençliğim gölgede perde arkasındaydı sürekli askıda yani yerle bir olmaktı çabalar ve emeğim aklımda anlayış daldı bulutçasına yarınlarım umutla dolu şans olmasada güneş doğar elbet doğar çok yakında güneş doğar elbet doğar çok yakında her gün aynı kederdeyim acısı var benim içimde bitmeyen cefanın sancısı var kalbimde her gün aynı kederdeyim acısı var benim içimde bitmeyen cefanın sancısı var kalbimde